wyślij newsaRębnie Tychowskie
Publikacje » Rębnie Tychowskie
Rębnia Tychowska jest odmianą,
modyfikacją rębni zupełnej gniazdowej i rębni częściowej, oznaczonych w
Zasadach Hodowli
Lasu (1988) symbolami Id i IIa, jest realizowana z powodzeniem w
warunkach Nadleśnictwa Tychowo - RDLP Szczecinek.
Przyjęto założenie, że ze względów ekonomicznych zastąpienie sosny na siedliskach Bśw i BMśw gatunkami liściastymi w dużej skali jest nieopłacalne (przy rębni Id liściaste zajmują 30% powierzchni). Natomiast w celu spełnienia postulatów ekologicznych proponuje się wprowadzenie gatunków liściastych w początkowej fazie odnawiania z przeznaczeniem na podszyt, II-gie piętro lub domieszkę liściastą. Powierzchnia wydzielenia przeznaczona na realizację wyżej opisanego celu powinna zawierać się pomiędzy 30 a 100%.
T1 - (szkic) - zalecana jest głównie dla litych drzewostanów iglastych - sosnowych lub świerkowych, a także sosnowo-świerkowych, głównie na siedliskach boru świeżego i boru mieszanego świeżego. Polega ona na wykonaniu w granicach wydzielenia gniazd (najlepiej poprzez poszerzanie, powiększanie już istniejących luk i przerzedzeń w drzewostanie) o powierzchni około 0,30 do 0,50ha. Gniazda te podlegają odnowieniu sztucznemu gatunkami liściastymi przeznaczonymi (cel gatunku w drzewostanie) na podszyt, II-gie piętro lub domieszkę liściastą. Są to takie gatunki jak: dąb, buk, lipa, grab i inne gatunki biocenotyczne. Wprowadzamy je w ilości około 4,0 do 6,0 tysięcy sztuk na hektar, najlepsze sadzonki o symbolu 1/0 (pierwsza klasa jakości) lub 2/0 (może być zastosowana druga klasa jakości). Korzystniejszy stosunek długości części podziemnej (korzenia) do części nadziemnej w warunkach słabych typów siedliskowych lasu ma istotne znaczenie dla przetrwania stresu wilgotnościowego (suszy). Sadzenie sadzonek wykonuje się na wcześniej przygotowanych mechanicznych pasach a łączna powierzchnia gniazd powinna kształtować się w okolicach 30-40% powierzchni całkowitej wydzielenia. Odnowienie naturalne gatunku głównego dokonuje się głównie samosiewem bocznym pomiędzy odnowieniem sztucznym gatunków liściastych. Po 3-4 latach należy (w zależności od dalszego rozwoju odnowienia na powierzchni) wykonać:
* wariant 1 - cięcie uprzątające na powierzchni międzygniazdowej z pozostawieniem biogrup na użytki ekologiczne i odnowienie jej sztucznie sadzonkami gatunków dostosowanych do określonego typu siedliskowego lasu - najlepiej sosną. Okres odnowienia w tym wariancie wynosi około 3-4 lata.
* wariant 2 - wykonujemy na powierzchni międzygniazdowej cięcie częściowe, uzyskaną powierzchnię, za wyjątkiem szlaków zrywkowych, odnawiamy sztucznie gatunkami liściastymi, a następnie uzyskujemy odnowienie naturalne gatunku głównego (np. sosny) w wyniku samosiewu górnego. Po okresie 3-4 lat przystępujemy do wykonania cięć uprzątających na powierzchni międzygniazdowej i uzupełniamy fragmenty, na których nie uzyskano odnowienia naturalnego. Okres odnowienia wynosi 6-8 lat.
W głębi dużych kompleksów drzewostanów iglastych poważnym elementem ograniczającym powodzenie stosowania powyżej przedstawionego sposobu cięcia i odnowienia są szkody powodowane głównie przez zwierzynę płową (jeleniowate). Ogrodzenie tych powierzchni łącznie z przestrzenią międzygniazdową (ze względu na odnowienie gatunkami stanowiącymi atrakcyjny żer dla zwierzyny płowej) jest konieczne. Skutecznie to chroni sadzonki i gwarantuje wysoką udatność.
T2 - (szkic) - zalecana jest dla drzewostanów sosnowych, świerkowych lub mieszanych sosnowo-świerkowych na siedliskach: boru świeżego, boru mieszanego świeżego i lasu mieszanego świeżego.
* wariant 1 - polega wykonaniu w granicach wydzielenia gniazd o powierzchni 0,30 do 0,50ha najlepiej poprzez powiększanie istniejących luk lub naturalnych przerzedzeń w drzewostanie. Łączna powierzchnia gniazd powinna wynosić około 30% powierzchni wydzielenia. Na powierzchni międzygniazdowej należy wykonać cięcia częściowe z pozostawieniem drzew o najlepszych cechach pokroju i jakości w ilości około 100-120 sztuk na hektar. Następnie powierzchnię wydzielenia (z wyjątkiem wcześniej wyznaczonych szlaków zrywkowych) odnawiamy na wyoranych pasach gatunkami liściastymi (jak w odmianie T1). W zależności od typu siedliskowego lasu oraz ustalonego celu dla poszczególnych gatunków powierzchnię odnawiamy sztucznie następującymi sadzonkami:
Ilość wysadzonych sadzonek powinna wynosić około 4,0 do 6,0 tysięcy sztuk na hektar. Następnie należy uzyskać pomiędzy odnowieniem sztucznym odnowienie naturalne gatunków iglastych. W zależności od typu siedliskowego lasu czas uzyskiwania obsiewu powinien wynosić:
Odnowienie naturalne gatunków iglastych dokonuje się samosiewem bocznym na gniazdach i górnym na powierzchni międzygniazdowej. Po około 3-5 latach wykonuje się cięcia uprzątające na przestrzeni międzygniazdowej z pozostawieniem drzew na tzw. użytki ekologiczne (biogrupy, drzewa dziuplaste z osłoną, nasienniki). Fragmenty powierzchni, na których nie uzyskano odnowienia naturalnego obsadza się sztucznie gatunkami iglastymi.
* wariant 2 - różni się od wariantu pierwszego tym, że odnowienie sztuczne gatunkami liściastymi wykonuje się w gniazdach, natomiast odnowienie naturalne sosny uzyskuje się na całej powierzchni wydzielenia (także między sztucznie wprowadzonymi gatunkami liściastymi na gniazdach).
Oba warianty są wskazane na wydzieleniach, na ktorych runo stanowi borówka czernica. Ograniczeniem powierzchni dla cienioznośnych gatunków liściastych nie spowoduje wyparcia pożądanych gatunków roślin z dna lasu.
Ekonomiczna efektywność tej rębni polega sztucznym wprowadzaniu gatunków przeznaczonych na podszyt, II-gie piętro lub domieszkę biocenotyczną w fazie odnowienia. Natomiast uzyskanie odnowienia naturalnego gatunków głównych (świerk, sosna) odbywa się pomiędzy odnowieniem sztucznym bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Spełniony jest postulat ekologiczny, dotyczący wprowadzania gatunków liściastych o częściowo zmienionej funkcji. Produkcja drewna sosnowego może odbywać się na całej powierzchni, a nie jak w rębni zupełnej gniazdowej wyłącznie na przestrzeni międzygniazdowej. Ostateczna forma zmieszania jest kształtowana w okresie dojrzewania drzewostanu w trakcie realizacji cięć. Dolne piętro w drzewostanach dwupiętrowych wpływa na istotny wzrost sumarycznej produkcji drzewostanu w porównaniu z budową jednopiętrową.
Autor: mgr inż. Jarosław Przygodzki.
Publikacja jest częścią pracy dyplomowej studium podyplomowego na Wydziale Leśnym Akademii Rolniczej w Poznaniu.
Szczególne podziękowania za nieocenioną pomoc dla Pana mgr inż. Jana Zięby (Nadleśnictwo Tychowo, RDLP Szczecinek).
Przyjęto założenie, że ze względów ekonomicznych zastąpienie sosny na siedliskach Bśw i BMśw gatunkami liściastymi w dużej skali jest nieopłacalne (przy rębni Id liściaste zajmują 30% powierzchni). Natomiast w celu spełnienia postulatów ekologicznych proponuje się wprowadzenie gatunków liściastych w początkowej fazie odnawiania z przeznaczeniem na podszyt, II-gie piętro lub domieszkę liściastą. Powierzchnia wydzielenia przeznaczona na realizację wyżej opisanego celu powinna zawierać się pomiędzy 30 a 100%.
T1 - (szkic) - zalecana jest głównie dla litych drzewostanów iglastych - sosnowych lub świerkowych, a także sosnowo-świerkowych, głównie na siedliskach boru świeżego i boru mieszanego świeżego. Polega ona na wykonaniu w granicach wydzielenia gniazd (najlepiej poprzez poszerzanie, powiększanie już istniejących luk i przerzedzeń w drzewostanie) o powierzchni około 0,30 do 0,50ha. Gniazda te podlegają odnowieniu sztucznemu gatunkami liściastymi przeznaczonymi (cel gatunku w drzewostanie) na podszyt, II-gie piętro lub domieszkę liściastą. Są to takie gatunki jak: dąb, buk, lipa, grab i inne gatunki biocenotyczne. Wprowadzamy je w ilości około 4,0 do 6,0 tysięcy sztuk na hektar, najlepsze sadzonki o symbolu 1/0 (pierwsza klasa jakości) lub 2/0 (może być zastosowana druga klasa jakości). Korzystniejszy stosunek długości części podziemnej (korzenia) do części nadziemnej w warunkach słabych typów siedliskowych lasu ma istotne znaczenie dla przetrwania stresu wilgotnościowego (suszy). Sadzenie sadzonek wykonuje się na wcześniej przygotowanych mechanicznych pasach a łączna powierzchnia gniazd powinna kształtować się w okolicach 30-40% powierzchni całkowitej wydzielenia. Odnowienie naturalne gatunku głównego dokonuje się głównie samosiewem bocznym pomiędzy odnowieniem sztucznym gatunków liściastych. Po 3-4 latach należy (w zależności od dalszego rozwoju odnowienia na powierzchni) wykonać:
* wariant 1 - cięcie uprzątające na powierzchni międzygniazdowej z pozostawieniem biogrup na użytki ekologiczne i odnowienie jej sztucznie sadzonkami gatunków dostosowanych do określonego typu siedliskowego lasu - najlepiej sosną. Okres odnowienia w tym wariancie wynosi około 3-4 lata.
* wariant 2 - wykonujemy na powierzchni międzygniazdowej cięcie częściowe, uzyskaną powierzchnię, za wyjątkiem szlaków zrywkowych, odnawiamy sztucznie gatunkami liściastymi, a następnie uzyskujemy odnowienie naturalne gatunku głównego (np. sosny) w wyniku samosiewu górnego. Po okresie 3-4 lat przystępujemy do wykonania cięć uprzątających na powierzchni międzygniazdowej i uzupełniamy fragmenty, na których nie uzyskano odnowienia naturalnego. Okres odnowienia wynosi 6-8 lat.
W głębi dużych kompleksów drzewostanów iglastych poważnym elementem ograniczającym powodzenie stosowania powyżej przedstawionego sposobu cięcia i odnowienia są szkody powodowane głównie przez zwierzynę płową (jeleniowate). Ogrodzenie tych powierzchni łącznie z przestrzenią międzygniazdową (ze względu na odnowienie gatunkami stanowiącymi atrakcyjny żer dla zwierzyny płowej) jest konieczne. Skutecznie to chroni sadzonki i gwarantuje wysoką udatność.
T2 - (szkic) - zalecana jest dla drzewostanów sosnowych, świerkowych lub mieszanych sosnowo-świerkowych na siedliskach: boru świeżego, boru mieszanego świeżego i lasu mieszanego świeżego.
* wariant 1 - polega wykonaniu w granicach wydzielenia gniazd o powierzchni 0,30 do 0,50ha najlepiej poprzez powiększanie istniejących luk lub naturalnych przerzedzeń w drzewostanie. Łączna powierzchnia gniazd powinna wynosić około 30% powierzchni wydzielenia. Na powierzchni międzygniazdowej należy wykonać cięcia częściowe z pozostawieniem drzew o najlepszych cechach pokroju i jakości w ilości około 100-120 sztuk na hektar. Następnie powierzchnię wydzielenia (z wyjątkiem wcześniej wyznaczonych szlaków zrywkowych) odnawiamy na wyoranych pasach gatunkami liściastymi (jak w odmianie T1). W zależności od typu siedliskowego lasu oraz ustalonego celu dla poszczególnych gatunków powierzchnię odnawiamy sztucznie następującymi sadzonkami:
- Bśw - gatunki przeznaczone na podszyt to gatunki biocenotyczne w wieku 1/0, pierwszej klasy jakości lub 2/0 drugiej klasy jakości,
- BMśw - gatunki przeznaczone na II-gie piętro - buk, lipa, grab - w wieku 2/0, pierwsza i druga klasa jakości,
- Lśw i LMśw - z gatunków głównych są to buk, dąb i lipa - w wieku 2/0 lub 3/0 w pierwszej lub drugiej klasie jakości.
Ilość wysadzonych sadzonek powinna wynosić około 4,0 do 6,0 tysięcy sztuk na hektar. Następnie należy uzyskać pomiędzy odnowieniem sztucznym odnowienie naturalne gatunków iglastych. W zależności od typu siedliskowego lasu czas uzyskiwania obsiewu powinien wynosić:
- Bśw - do trzech lat,
- BMśw - do dwóch lat,
- Lśw i LMśw - 1 rok (obowiązkowo nasienny).
Odnowienie naturalne gatunków iglastych dokonuje się samosiewem bocznym na gniazdach i górnym na powierzchni międzygniazdowej. Po około 3-5 latach wykonuje się cięcia uprzątające na przestrzeni międzygniazdowej z pozostawieniem drzew na tzw. użytki ekologiczne (biogrupy, drzewa dziuplaste z osłoną, nasienniki). Fragmenty powierzchni, na których nie uzyskano odnowienia naturalnego obsadza się sztucznie gatunkami iglastymi.
* wariant 2 - różni się od wariantu pierwszego tym, że odnowienie sztuczne gatunkami liściastymi wykonuje się w gniazdach, natomiast odnowienie naturalne sosny uzyskuje się na całej powierzchni wydzielenia (także między sztucznie wprowadzonymi gatunkami liściastymi na gniazdach).
Oba warianty są wskazane na wydzieleniach, na ktorych runo stanowi borówka czernica. Ograniczeniem powierzchni dla cienioznośnych gatunków liściastych nie spowoduje wyparcia pożądanych gatunków roślin z dna lasu.
Ekonomiczna efektywność tej rębni polega sztucznym wprowadzaniu gatunków przeznaczonych na podszyt, II-gie piętro lub domieszkę biocenotyczną w fazie odnowienia. Natomiast uzyskanie odnowienia naturalnego gatunków głównych (świerk, sosna) odbywa się pomiędzy odnowieniem sztucznym bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Spełniony jest postulat ekologiczny, dotyczący wprowadzania gatunków liściastych o częściowo zmienionej funkcji. Produkcja drewna sosnowego może odbywać się na całej powierzchni, a nie jak w rębni zupełnej gniazdowej wyłącznie na przestrzeni międzygniazdowej. Ostateczna forma zmieszania jest kształtowana w okresie dojrzewania drzewostanu w trakcie realizacji cięć. Dolne piętro w drzewostanach dwupiętrowych wpływa na istotny wzrost sumarycznej produkcji drzewostanu w porównaniu z budową jednopiętrową.
Autor: mgr inż. Jarosław Przygodzki.
Publikacja jest częścią pracy dyplomowej studium podyplomowego na Wydziale Leśnym Akademii Rolniczej w Poznaniu.
Szczególne podziękowania za nieocenioną pomoc dla Pana mgr inż. Jana Zięby (Nadleśnictwo Tychowo, RDLP Szczecinek).
Opublikowano dnia: 2005-10-05 09:28:58 przez: Jarosław Przygodzki
Reklama
Partnerzy
Polecamy
